ബസിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയുള്ള യാത്ര...
അത് ഒരു സാധാരണ യാത്രയാകുമായിരുന്നു…
പുലർകാലത്തിൻ്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ബസ് മന്ദഗതിയിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ആളുകൾ കയറിയിറങ്ങുന്നു… ജീവിതങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു… അതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ അവൾ കയറി.
മുന്നിലെ സൈഡ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
ഒരു സാധാരണ മുഖം… പക്ഷേ എന്തോ പറയാനുള്ളത് പോലുള്ള കണ്ണുകൾ.
ആദ്യമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ തിരിച്ച് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം…
കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി.
വാക്കുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ ഒരുപാട് പറഞ്ഞു.
ബസ്സിന്റെ റേഡിയോയിൽ പഴയൊരു പാട്ട് ഒഴുകുന്നു…
അതൊരു പശ്ചാത്തല സംഗീതമായി മാറി.
ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും സമയം നിൽക്കുന്നതുപോലെ…
ഓരോ നിമിഷവും നീളുന്നു.
അവൾ വീണ്ടും നോക്കും…
ഞാനും തിരിച്ചു നോക്കും…
അങ്ങനെ…
ഒരു ചെറിയ കഥ അവിടെ ജനിച്ചു...
കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എഴുതിയൊരു കഥ.
പക്ഷേ എല്ലാ കഥകളും പൂർത്തിയാകണമെന്നില്ലല്ലോ…
എന്റെ സ്റ്റോപ്പ് എത്തി.
ഹൃദയം ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറായില്ല…
പക്ഷേ കാലുകൾ ഇറങ്ങി...
ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ…
ഒരു നിമിഷം പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ…
ആ കണ്ണുകൾ ഇനിയും എന്തോ പറയാൻ ബാക്കി.
ബസ് മുന്നോട്ട് പോയി…
ചില യാത്രകൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ അല്ല…
ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഓർമ്മയായി നിലനിൽക്കാനാണ്…
